Wat als de stoep ineens voelt als een hindernisbaan vol gevaar? Als slechtziende ervaar ik dagelijks hoe auto’s op stoepen en scheurende fietsers een simpele wandeling spannend maken.
15 oktober was de Dag van de Witte Stok. Ik had daar toen al een bericht over op sociale media geplaatst, maar door de vele reacties die ik daarop kreeg, wil ik er toch graag nog een blog over schrijven. Naar aanleiding van dat bericht nam Maartje Swinkels van L1 (de Limburgse tv-zender) contact met me op. De dag erna stond ze samen met een cameraman bij mij op de stoep om een item op te nemen. We gingen de straat op om de (on)mogelijkheden van zelfstandig lopen als slechtziende te bespreken.
Laat ik vooropstellen dat 95% van de mensen ontzettend vriendelijk is en dat waardeer ik enorm. Een fietser die in het voorbijgaan roept dat ik veilig kan oversteken, een automobilist die even toetert zodat ik weet dat ik mag gaan, of voetgangers die opzij stappen zodat ik er makkelijker langs kan, jullie zijn allemaal toppers. Daarbij wil ik nogmaals benadrukken dat ik niet verwacht dat ik overal automatisch voorrang krijg, dat ik niet op een gouden troon rondgedragen wil worden of dat de hele wereld continu rekening met mij moet houden. In het item van L1 vertel ik ook dat wandelen in bijvoorbeeld het centrum van Horst soms lastig is door de borden van winkels en geparkeerde fietsen, en dat elektrische auto’s en fietsen het op straat soms extra moeilijk maken. Dat is geen verwijt, maar een constatering. Die borden en fietsen horen bij een levendig dorp en elektrische voertuigen schijnen beter te zijn voor het milieu, dus die moeten er gewoon zijn. Het maakt het alleen voor mij net wat uitdagender.
Zo, dan kan nu het zeiken beginnen... In het verkeer is het net als met voetbalsupporters en hangouderen: een kleine groep rotte appels verpest het voor de grote meerderheid. Maar ik heb wel het gevoel dat die kleine groep langzaam groter wordt, en daarmee de algemene verhuftering ook. Ik word tegenwoordig echt bijna dagelijks van mijn sokken gereden als ik op een zebrapad loop. Mensen die toch ‘effe snel’ nog willen doorrijden, waardoor ik me kapot schrik of zelfs aan de kant moet springen. Ik kies sowieso al vaker niet de kortste of meest praktische route, maar probeer juist bewust voor de veiligste weg te gaan, door zebrapaden op te zoeken. Of ja, dat zou een veilige optie moeten zijn, maar in de praktijk is dat lang niet altijd zo.
Een paar keer per week breng of haal ik mijn dochtertje naar of van school. Ook dan kies ik heel bewust voor zebrapaden, maar zelfs als ik samen met haar loop, raast er regelmatig gewoon iemand door. Een slechtziende kennis kreeg laatst zelfs van een vrouw te horen: ‘Denk maar niet dat je, omdat je met een stok loopt en op een zebrapad staat, automatisch voorrang hebt…’ Ik kan hier serieus héél boos om worden.
Ook op de stoep is het allesbehalve veilig; daar vliegen de fietsers je ook om de oren. Het bizarre is dat ik dan soms te horen krijg dat ze er niet door kunnen, op de stoep… Misschien denk je nu: “Het zal wel van die kut jeugd zijn”, maar eerlijk is eerlijk: de grijze bolletjes met hun elektrische fietsen op standje ‘haas’ en de bakfietsmoeders zijn misschien nog wel erger!
Die fietsers op de stoep kom ik wel alleen tegen als ik überhaupt al op de stoep kan lopen, want het halve land denkt dat het prima is om hun auto gewoon volledig op de stoep te parkeren. Het is abnormaal hoe vaak je als voetganger de weg op moet omdat je niet kunt lopen waar je hoort te lopen. En dan wordt er ook nog naar je getoeterd alsof jij de idioot bent. Ik snap dat mensen denken dat het voor de doorstroming van het verkeer handig is om niet op de weg te parkeren, maar jouw auto hoort wél op die weg. Laat de stoep gewoon voor voetgangers, want als ik er met mijn stok niet door kan, dan kan iemand met een wandelwagen of rolstoel er ook niet door. Ik zou eens op de weg stil moeten gaan staan; ik weet zeker dat ik er binnen twee minuten vanaf gehaald word, mogelijk met de nodige agressie. Diezelfde agressie voel ik ook iedere keer als een auto de hele doorgang blokkeert.
Het is dus iedere dag weer een soort Mud Run. De obstakels heb ik zojuist beschreven en de modder krijg je van alle aso’s op de weg. Misschien denk je nu: “Ach, het zal toch allemaal wel meevallen?” Nou, nee. Absoluut niet. Zelfs tijdens het typen van dit blog merk ik dat de boosheid alweer opkomt door het dagelijkse gezeik.
Als je écht denkt dat het meevalt, ga er dan maar eens bewust op letten. Als ik dan een euro van je krijg voor elke keer dat jij een auto op de stoep ziet staan, dan weet ik zeker dat ik voor het einde van het jaar de rijkste man van Horst ben!
Wil je hier meer over zien?
Op mijn website staat onder het kopje Media ook het item van L1 waarin ik hierover uitgebreid aan het woord kom. Zeker de moeite waard om even te bekijken!
Meer lezen?
Ik schrijf vaker over mijn ervaringen, inzichten en het leven met het Ushersyndroom. Je vindt al mijn andere blogs hier.
Nog meer lezen?
In mijn boek UitZicht deel ik mijn meest persoonlijke en kwetsbare verhaal over verlies, veerkracht en de regie terugpakken over je leven.
