Een uitkering: hangmat of vangnet? Wat zegt een uitkering eigenlijk over iemand? In dit blog kijk ik, als ervaringsdeskundige, naar Rutger en de uitkeringstrekkers...
Rutger Castricum maakte namens de NPO het programma Rutger en de uitkeringstrekkers. Een serie die gaat over, je raadt het al, mensen met een uitkering. In verschillende afleveringen volgt hij zeer uiteenlopende mensen die een uitkering ontvangen: van mensen die worden gezien als het stereotype van de uitkeringstrekker tot mensen die door ziekte of pech niet meer in staat zijn zelf hun geld te verdienen. Omdat ik zelf natuurlijk ook van een uitkering leef, was ik erg benieuwd naar mijn ‘collega’s ‘. Wat ik sowieso mooi vond, was dat Rutger alle vragen stelde die je zelf ook zou willen stellen. Zo was er een meisje dat de hele dag gamend op de bank lag en ‘echt heel graag wilden werken’, maar volgens haar belden bedrijven haar nooit. Rutger vroeg daarop terecht of zij zelf wel eens actie had ondernomen. Daar had de lieve meid nog niet aan gedacht…
De mooiste uitspraak kwam echter van een politieman die door een werkelijk vreselijke situatie zijn beroep niet meer kan uitoefenen. De man wil nog altijd heel graag werken en doet er alles aan om dat weer mogelijk te maken. Toch wordt hij daarbij zwaar tegengewerkt door het Nederlandse systeem. Rutger vroeg hem hoe hij zijn uitkering zag waarop de man antwoordde: “Het is een vangnet, geen hangmat”. Prachtig toch!?
Zelf heb ik inmiddels iets meer dan drie jaar mijn eigen bedrijf en loop ik ook tegen de onmogelijkheden van het systeem aan. Tegelijkertijd ben ik natuurlijk blij dat het vangnet er is en ik er gebruik van kan maken.
De politieman uit de aflevering heeft mij in ieder geval nog meer gemotiveerd om niet achterover te leunen en te denken: “het is wel goed zo”. Mijn droom blijft dat ik ooit de uitkering niet meer nodig heb en volledig mijn eigen geld kan verdienen.
Oh ja, de afleveringen die Rutger maakte zijn echt de moeite waard om te bekijken. Je zult je soms hoofdschuddend kapot ergeren, maar gegarandeerd ook hard lachen. Ook het tweede deel, waar Rutger met een groep van tien personen op vakantie gaat, is zeer de moeite waard. Daar ontstaat regelmatig onbegrip tussen mensen bij wie zichtbaar is waarom zij zijn afgekeurd en mensen bij wie er iets speelt wat niet direct zichtbaar is. Terwijl het natuurlijk geen wedstrijd is om te vergelijken wie zwaarder wordt getroffen. Dikke kijk-tip!
P.S. Als jullie me de komende jaren massaal gaan boeken, kan ik mijn droom waarmaken en heb ik geen uitkering meer nodig. Scheelt jullie ook weer belastinggeld ;)
