Hoe lang blijf jij nog zeggen: “dat doe ik later”? Dit verhaal laat zien hoe uitstel verandert in spijt en waarom je vandaag moet doen wat je écht wilt.
Ik heb het zo’n tien jaar geroepen: ‘ik ga naar Barcelona!’. Ik wilde daar Messi, Xavi en Iniesta zien voetballen, drie van de beste voetballers ter wereld, in mijn ogen. Op tv probeerde ik iedere wedstrijd te kijken en als ze niet live speelden, zocht ik filmpjes van ze op YouTube. Hoewel ze alle drie grandioos zijn, genoot ik veruit het meest van Messi. Op een dag vroeg ik mezelf af waarom ik eigenlijk niet gewoon naar een wedstrijd ging. Vanaf dat moment riep ik dus dat ik naar Barcelona wilde gaan. Elk seizoen nam ik me voor: dit jaar ga ik echt. Ik zocht het ook regelmatig uit, maar boekte nooit definitief.
Ondertussen ging mijn zicht steeds verder achteruit en moest ik na jarenlang doorploeteren uiteindelijk de moeilijke beslissing maken om te stoppen met voetballen. Dat vond ik nog erger dan het inleveren van mijn rijbewijs. Ik voetbalde al sinds mijn vijfde en er was niets wat ik liever deed, zowel in de zaal als op het veld. In de zaal vernoemden we ons team zelfs naar het legendarische team waarin bovengenoemde voetballers speelden. In ons zaalteam, Klein Barça, was ik Messi. Natuurlijk mocht ik me niet vergelijken met de beste voetballer ooit, het niveau waar ik speelde was de bodem van het Nederlandse voetbal. Messi heeft een gouden linkerbeen en de enige reden dat ik een linkerbeen heb, is omdat mijn broek twee pijpen heeft.
Een droom die net te laat kwam
Na 25 jaar moest ik dus noodgedwongen stoppen. Mijn teamgenoten wisten hoe erg ik dit vond. Op een dag kwam ik thuis en stonden ze allemaal in mijn tuin. Ik heb normaal altijd wel iets te zeggen, maar toen kwam er geen woord uit mijn mond. Ze hadden een cadeau voor me, ik mocht naar Barcelona. Zelden was ik zo blij. Het ging er dan toch van komen. Maar niet veel later brak corona uit en werd publiek niet meer toegelaten bij wedstrijden. Toen de pandemie voorbij was, moest ik tot mijn grote verdriet constateren dat het te laat was. Mijn zicht was inmiddels zo verminderd dat ik Messi nooit meer zou kunnen zien spelen.
Dat was voor mij de reden om een bucketlist te gaan maken. Ik nam het mezelf enorm kwalijk dat ik het zo vaak had geroepen, maar nooit écht actie had ondernomen. En ja, het vraagt wat plan- organiseerwerk en er hangt een prijskaartje aan, maar Barcelona ligt niet aan de andere kant van de wereld en er hebben zich honderden mogelijkheden voorgedaan. Tijdens het maken van mijn lijst kwam ik erachter dat ik eigenlijk niet eens zoveel grote wensen had. Ik ben nog naar het Oktoberfest in München geweest, heb parachute gesprongen en ben gaan bungeejumpen. Die laatste twee vormen volgens mij ook 50% van de gemiddelde man in de midlifecrisis, die lijstjes worden meestal aangevuld met een motor en een cabrio.
Grote dromen vs. kleine geluksmomenten
Zo’n twintig jaar geleden heb ik samen met pap en mijn zus al de onderwaterwereld van de Dominicaanse Republiek bewonderd. Met zuurstofflessen op onze rug maakten we daar een aantal onvergetelijke duiken. Dat had ik dus al even meegepakt, toen nog geen idee van wat er later nog zou volgen.
Ik heb uren, dagen, misschien wel weken nagedacht over mijn bucketlist, maar er kwam eigenlijk niet zoveel uit. Ik wist in ieder geval dat je mij niet blij maakt met reizen waarbij ik langer dan twee weken van huis ben, ik ben nogal een huismus. Waar ik wel blij van word, zijn ogenschijnlijk kleine dingen. Juist doordat ik me daar nu zo bewust van ben, worden ze heel groot. Een avondje spellen, een schnitzeltje eten in dorp, of mijn likeurclub waarmee ik iedere maand samen met een vriend en een vriendin zelf likeuren maak. Hier worden, volgens onszelf, geweldige smaken gecombineerd, maar soms moeten we ook toegeven dat het nog te goor is om door de gootsteen te spoelen. Het zijn voor veel mensen misschien eenvoudige dingen, maar ik geniet er enorm van.
Van uitstel komt afstel
Ik spreek regelmatig mensen over de grote dingen die ze nog willen doen. Als ik dan vraag wat hen tegenhoudt, komt er eigenlijk zelden een duidelijk antwoord. Met dit soort dingen is het vaak net als met je huiswerk vroeger, van uitstel komt afstel. Het voelt een beetje als borstklopperij, maar het is een van de grootste complimenten die ik ooit heb gekregen. Een jaar na mijn eerste grote lezing sprak ik een oud-teamgenoot. Samen met zijn vriendin had hij, naar aanleiding van mijn lezing, de reis naar Zuid-Amerika gemaakt die ze al zo lang wilden maken. Daar kreeg ik toch wel een beetje kippenvel van.
Ik heb ontelbaar veel kansen gehad om de beste voetballer aller tijden te zien spelen, maar ik heb het te vaak uitgesteld. Het is echt iets waar ik ontzettend veel spijt van heb.
Wel is het zo dat ik, doordat ik dat niet heb gedaan én mijn situatie natuurlijk behoorlijk veranderd is, ik nu alles aangrijp wat ik graag wil doen. Die fout maak ik geen tweede keer.
Hopelijk krijg jij ook geen spijt van dingen die je niet hebt gedaan! :)
